History of the book

 หลังๆมา อ่านหนังสือ เยอะขึ้น พออ่านเยอะ ก็เลยใช้วิธียืมเอา

เป็นการประหยัดเงิน ประหยัดเวลา เพราะหนังสือบางเล่มก็หายาก

ชอบพลิกไปดูด้านหลัง ว่าเคยมีใครยืมไป ตอนไหน

หนังสือบางเล่มคนที่ยืมก่อนหน้าเราก็เป็นคนเมื่อสิบปีที่แล้ว

อยากจะเข้าไปคุยกับคนเหล่านั้น

อยากทำความรู้จัก

อยู่เหมือนกัน

เชื่อว่าเราคงเข้ากันได้ไม่ยากนัก

Advertisements

ใจตรงกันบนหนังสือ

วันนี้อ่านหนังสือโลกสวยชื่อ Bearwish ไปเจอประโยคที่ประทับใจ เป็นเรื่องของนักเรียนอเมริกันที่เพิ่งจบไฮสกูลและตัดสินใจมาเที่ยวเมืองไทย เมื่อถามเด็กคนนั้นกล่าวว่า ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไร แต่รู้ว่างานทำเมื่อไหร่ก็ได้แต่ใช้ชีวิตรอไม่ได้

สำหรับคนใกล้เรียนจบ อย่างผมที่ยังไม่แน่ใจตนเองมันประทับใจมากจนอยากพับหน้ากระดาษคั่นไว้ทันที เมื่อทำดังนั้นก็พบว่ามันง่ายกว่าที่คิด เนื่องจากมีคนเคยพับเอาไว้แล้ว!!!!

ณ ขณะใดที่ผ่านมาแล้วเคยมีคนพับหน้ากระดาษเดียวกับผม ไม่ว่าจะด้วยประโยคที่ว่า หรือเหตุผลอะไรก็ตาม

“ใจเราตรงกัน”

 

พูดถึงการพับกระดาษก็ขอพูดถึงหน่อยว่า เมื่อก่อนเป็นคนรักษาหนังสือมาก ยับนี่ไม่ได้เชียวเพราะฉะนั้นเวลาเจอเพื่อนไม่รักษาหนังสือจะโกรธมาก แต่พอมาช่วงนึงที่บอกกับตัวเองว่าจะไม่เครียดกับมัน ก็พบว่าพับหน้าหนังสือบ่อยขึ้น ไฮไลท์มันทุกเล่ม เอาปากกาขีดจนหนังสือแทบไม่มีราคาเลย

มันทำให้รู้ว่าเราอยากขีดเขียนบนหนังสือมานานแล้ว และการที่เรามัวแต่รักษาหนังสือ เราเสียประโยชน์ที่จะได้จากหนังสือเล่มนึงเพียงใด เพราะสุดท้ายแล้วหนังสือก็มีไว้อ่าน ไม่ได้มีไว้ตั้งโชว์

 

ปล, นั่นเป็นเรื่องราวในอดีต ณ ตอนนี้ที่ซื้อหนังสือแพงขึ้น โดยเฉพาะพวก หนังสือภาษาอังกฤษกระดาษมันๆ หรือรู้ว่าหายากต้องสั่งจากเมืองนอก ไอ้พวกนี้ก็ขีดไม่ลงเหมือนกัน พับยังไม่กล้าเลย

 

เอ หรือเราก็แค่ดัดจริตไปเอง

 

 

for your eye(s) only

กระต่าย บีทเทิลส์ และวัยหนุ่มสาว

 วันนี้ระหว่างนั่งกินบัวลอยกับเพื่อน ก็เลยอวดเพื่อนไปว่าที่บ้านกูมีกระต่าย สี่สิบสามตัว

กระต่ายแม่งขยันเอากัน จากสาม เป็นสิบสามตัว

เกิดคำถามว่า สามตัวแรก มันมีชื่อมั๊ย แล้วที่บ้านเลิกตั้งชื่อมันไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

มีอีกประเด็นที่เพื่อนไอซ์พูดขึ้นมาคือกระต่ายขี้ตกใจ ตายง่าย

ได้ยินฟ้าผ่าแล้วมันจะตาย

เฮ้ย มันตายง่ายขนาดนั้นเลยหรอวะ

ถ้าแบบนี้เกิดฟ้าผ่าดังมากๆ กระต่ายทั้งโลกไม่ตายพร้อมกัน แล้วสูญพันธ์หรอ

น่าสนใจ อยากเอาไปทำบทหนัง

ถ้ากระต่ายมันสูญพันธ์จริงๆ แล้วมันกระทบใครบ้าง สัตว์เลี้ยงยอดนิยม ก็ไม่ใช่ อาหารก็ไม่ใช่

 

บีทเทิล พูดถึงบีทเทิลเพราะดูหนังเพี้ยนๆเรื่อง yellow submarine ไป มันเปิดเพลงบีทเทิลทั้งเรื่องแหละแล้วก็รู้สึกว่า

ทำไม วงดนตรีวงนึงถึงแต่งเพลงเพราะ ติดหูได้มากขนาดนี้ ส่วนใหญ่วงๆนึงมีเพลงดังๆสาม สี่เพลง ก็มากแล้ว นี่พี่แกเล่นมาเป็นสิบ ทำไมเทพปานนั้น

พูดถึงบีทเทิล ก็นึกถึงวัยหนุ่มสาว คนที่โตมาในยุคบีทเทิลคงจะฟินจริงๆ อยากอยู่ในยุคนั้น

พูดไปก็ไม่ได้อะไร ที่ตั้งข้อสังเกตคือ รู้สึกว่ายุคนี้เห็นการเคลื่อนไหวของหนุ่มสาวน้อยเหลือเกิน

ทำไมนะ

วัยหนุ่มสาวมันมีถึงเมื่อไหร่กัน เรากำลังจะหมดวัยนี้ โดยไม่ทำอะไรเลยหรอ หรือจริงๆเราทำมันหมดไปตั้งนานแล้ว?

อยากจะสร้างตำนานเอาไว้เหมือนกัน ให้ไม่เสียดายวัยหนุ่มสาว ให้มีเรื่องเล่าให้เพื่อน ให้ลูกหลานฟัง ให้ตัวเองฟัง

ให้พระเจ้า ให้เทวดา ฟัง

เราจะทำอะไรกับเวลาที่เหลือได้บ้างนะ

 

 

for your eye(s) only