กีฬาเป็นยาวิเศษ

  ไม่เคยชอบการเล่นกีฬา
  ตอนเด็กๆ ร่างกายอ่อนแอ เรียนเก่ง ใช้เวลาว่างเล่นเกม
   แต่มันก็มีสิ่งที่เรียกว่าวิชาพละ ที่นอกจากจะร้อน ชุดดูเห่ยแล้ว ยังไม่เคยทำอะไรในวิชานี้ได้ดีสักอย่าง
    ตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เจอครูพละดีๆสักคน ทุกคนดูเป็นผู้ชาย ชอบใช้กำลัง และพร้อมจะด่าเราเมื่อไหร่ก็ได้
   ทุกคาบเริ่มเหมือนๆกัน ครูมาโชว์สกิลให้ดู ในเวลาไม่ถึงห้านาที แล้วก็บอกว่าพวกมึงต้องทำให้ได้นะ สิบครั้ง ยี่สิบครั้ง ห้าสิบครั้งก็ว่าไป เอ้าแยกย้ายกันไปซ้อม พร้อมแล้วมาสอบ
    พอขึ้นชั้นมัธยมเราก็จะพบว่า วิชาพละดูเป็นวิชาของเด็กเกเรหลังห้อง พวกนี้ทำคะแนนได้ดีเสมอ พวกชอบใช้กำลัง 
    โตขึ้นมาต่อให้ไม่เรียนวิชาพละแล้วแต่ก็ยังติดนิสัยแย่ๆอย่างนึง คือพอเดินผ่านคนใส่ชุดกีฬา จะรู้สึกว่าพวกนี้ ไม่น่าจะเรียนเก่ง แล้วก็รู้สึกว่าพวกนี้ตัวเหม็น ถึงแม้ตอนนี้จะเข้าใจแล้วว่าการเล่นกีฬาไม่ได้ทำให้โง่ แต่ก็ยังรู้สึกว่าการเล่นกีฬาและชุดกีฬามากับความตัวเหม็นอยู่ดี
    หลาย วันก่อน นึกอยากจะลองเล่นบาสขึ้นมา ก็เลยไปลองเล่นดู โดยใช้วิธีตัวเอง คืออ่านก่อนและศึกษาว่ามันมีเทคนิคยังไง ผลก็คือใช้เวลาชั่วโมงครึ่ง ชู้ตบาสลงห่วงมากกว่าที่เล่นมาทั้งชีวิต และรู้สึกว่ามันเป็นกีฬาที่สนุก
    พูดไปก็เอาคาบพละอันแสนหดหู่กลับมาแก้ไขไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ก็สนุกกับกีฬามากขึ้น แต่ถึงยังไง ตอนเล่นบาสเสร็จ

     ก็รู้สึกว่ากูแม่งตัวเหม็นชิบหายเลยว่ะ

Advertisements