วันหนึ่งในฤดูหนาว

ผมเองคงต้องยอมรับว่าประสบการณ์สัมภาษณ์ผู้คนกว่า 10 ปี ทั้งดาราดัง นักร้อง นักการเมือง คนมีชื่อเสียงในสังคม ไม่ได้ช่วยลดความตื่นเต้นของผมลงไปได้เลย นี่มันเหมือนวันแรกที่ผมก้าวเข้ามาทำอาชีพนี้ไม่มีผิด อันที่จริงแล้ววันนี้อาจจะตื่นเต้นยิ่งกว่า
นี่เป็นบุคคลระดับตำนาน เป็นคนที่ไม่ว่าจะเด็กหนุ่ม ผู้ใหญ่ หรือคนแก่ถือเป็นไอดอล เป็นคนที่หลายๆคนอิจฉา นี่ไม่ใช่คนที่หล่อที่สุด ไม่ใช่คนที่รวยที่สุด แต่เป็นมนุษย์คนนึงที่ใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่ที่สุด
“คุณพราย ผมจะมาช้าสัก 1 ชั่วโมง 45 นาที ทำตัวตามสบายนะ ผมบอกแม่บ้านไว้แล้ว”
ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเขาก็วางสายไป
ผมเชื่อว่าใครๆก็คงคิดว่าผมคงโกรธ ผมเองก็คิดแบบนั้น แต่ผมจะไปโกรธลงได้ยังไง ในเมื่อตั้งแต่ผมเข้ามาในบ้านนี้ผมได้แต่พูดคำว่า “ขอบคุณครับ”
“คุณพราย แซลมอนนอร์เวย์ค่ะ”
“คุณพราย โกโก้แอตแลนติสค่ะ”
แอตแลนติส?
“คุณพราย ห้องสปาด้านนี้ค่ะ”
“คุณพราย ออนเซ็นต์ป่าหิมพานต์ด้านนี้ค่ะ”
ป่าหิมพานต์?
ตอนนี้ผมกลับมานั่งที่ห้องรับแขกอีกครั้ง
-1 ชม 45 นาที-
“เมอร์รีคริสต์มาส!”
เมอร์รีคริสต์มาส? นี่มันวันผู้สูงอายุ
ผมหันไปมองทางต้นเสียง คนที่กำลังลงจากบันไดเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่ผมมารอสัมภาษณ์ และเขาอยู่ในชุดกันหนาวพร้อมหมวกซานต้าบนหัว
นี่มันฤดูร้อน! เขาอยู่บ้านมาตลอด!
“รอนานมั๊ยครับ พอดีไอ้หนังที่ผมจะดูมันเป็นหนังคริสต์มาสน่ะ ผมกะว่าคุณมาผมก็ดูเสร็จพอดี แต่ผมดันหาหมวกซานต้าไม่เจอ มาเจอตอนคุณมาพอดี ก็เลยเพิ่งได้เริ่มดูตอนนั้น ฮ่าๆๆๆๆๆ”
หมวกซานต้า? ผมเริ่มคิดว่าไอ้หมอนี่ไม่ใช่มนุษย์

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s