I’m sorry I never

    วันนี้เป็นวันที่ชายชราอายุครบรอบ 100 ปีพอดี เขานอนรอคอยความตายอยู่บนเตียง ข้างกายมีภรรยาของเขาคอยเคียงข้าง ไม่มีใครร้องไห้ พวกเขาต่างรู้ว่าสักวันหนึ่งต้องมีใครจากไป ไม่มีสิ่งใดอยู่ไปชั่วนิรันดร์ เป็นความต้องการของเขาที่อยากอยู่กับภรรยาเพียงแค่สองคน ซึ่งนั่นก็คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วเพราะห้องเล็กๆของโรงพยาบาลคงไม่อาจรองรับผู้คนนับพันที่รอคอยอยู่ด้านนอกได้ มีผู้คนชื่นชมอย่างมากมาย มีภรรยาที่รัก ตายจากไปอย่างสงบ ชีวิตมนุษย์จะต้องการอะไรมากไปกว่านี้อีก
    ชายชราจากไปอย่างสงบ

     เขาตื่นขึ้นมาอีกที่ ทุกอย่างเป็นสีขาว มีเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ อะไรบางอย่างบอกเขาว่าที่นี่คือสวรรค์ ด้านหน้าชายชรามีกบตัวหนึ่งกำลังจ้องเขาอยู่
     “สวัสดี” กบร้องทัก
     “สวัสดี” ชายชราตอบ
     “เจ้าไม่แปลกใจหรือที่เห็นกบพูดได้” กบถามด้วยความแปลกใจ
      “ข้าไม่แปลกใจที่เห็นกบพูดได้” ชายชราตอบ
     “เจ้ารู้ว่าข้าเป็นใครเหรอ”
     “ท่านคือพระเจ้า”
     “ถ้างั้นเจ้าคงรู้ว่าข้ามาอยู่ที่นี่ทำไม”
     “เพื่อต้อนรับข้าสู่สวรรค์”       
     “เปล่าเลย เจ้าไม่คู่ควรกับสวรรค์”
     “เป็นไปไม่ได้ ข้าทำความดีมาทั้งชีวิต ช่วยเหลือผู้คนมากมาย ข้ามีทุกอย่างที่มนุษย์พึงจะมี ข้ามีคนที่ข้ารักและคนที่รักข้า ไม่มีเหตุผลที่ข้าไม่คู่ควรกับที่นี่”
     “ที่นี่ ไม่ต้อนรับ คนไม่มีความสุข”
     “ท่านจะบอกว่าข้าไม่มีความสุขหรือ เป็นไปไม่ได้ ข้าเป็นมนุษย์ที่มีความสุขมากที่สุดคนหนึ่ง ข้าไม่เคยแม้แต่ร้องไห้”้
     “เจ้าไม่เคยร้องไห้ มนุษย์เอ๋ย เจ้าคิดว่าข้าสร้างมนุษย์ให้มีน้ำตาไปทำไมกัน”
     “เพื่อลงโทษคนที่ใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข”
     “มนุษย์เอ๋ย เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่าเจ้าเคยพูดกับเพื่อนของเจ้าว่าอย่างไร เกี่ยวกับเรื่องน้ำตา”
     “ข้าไม่เคยลืม”
     “ว่าอะไร”
    “ร้องไห้เถอะ คนเราไม่ได้มีน้ำตาไว้ให้กลั้น”
     “แต่เจ้ากลับทำตรงกันข้ามอย่างนั้นหรือ”
    “……”
    “ตอนนี้เจ้าไม่เหมาะกับที่นี่ จงไปร้องไห้ให้พอแล้วกลับมาหาข้าใหม่”

    สิ้นคำสุดท้ายของพระเจ้า ชายชราก็มาโผล่อยู่ในที่มืดมิดที่เขาไม่รู้จัก ด้านหน้าชายชรามีกล่องใบหนึ่ง กล่องที่เขาคุ้นเคย ความทรงจำทั้งชีวิตของเขาอยู่ที่นี่ ทุกครั้งที่เขาเสียใจ เขาจะนำสิ่งที่ทำให้เขาเสียใจใส่ลงในกล่อง แล้วลืมมัน เขาทำอย่างนี้มาทั้งชีวิต ซึ่งทำให้เขาไม่เคยร้องไห้ สิ่งที่เขาหลงลืมไปนาน
   ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ชายชราได้แต่ร้องไห้ ร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้

  “สวัสดี”
  ชายชราลืมตาขึ้นมา ทุกอย่างเป็นสีขาว อะไรบางอย่างบอกเขาว่าที่นี่คือสวรรค์
  “เจ้าพร้อมหรือยังสำหรับสวรรค์”
  “ข้า ข้ายังมีสิ่งที่ต้องบอกภรรยาข้า ข้าขอกลับลงไปที่โลกมนุษย์อีกครั้ง”
 “เจ้าไม่ต้องทำเช่นนั้นหรอก ภรรยาของเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีมนุษย์คนใดมีอายุได้ถึงห้าพันปี”
  ภายหน้าเขา ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น เธอแก่ลงไปมาก น่าจะเท่าๆกับเขาตอนที่จากโลกมา เธอคงจากมาอย่างสงบเช่นกัน
  “ผม….” ชายชราพยายามพูด แต่ก็ถูกภรรยาขัดขึ้นมาก่อน
  “ฉันรู้” ภรรยาของเขายิ้มให้
  ชายชรายิ้ม น้ำตาหยดสุดท้ายไหลออกมา และนั่นเป็นวันที่เขาได้เข้าสู่สวรรค์

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s